De Finnen houden van muziek en vooral van opera. Elk jaar worden er honderden festivals georganiseerd, meestal in de zomer. Daar komen dan tienduizenden liefhebbers op af. Ze hebben zo'n goed reputatie dat Finnen uit het hele land toestromen. Maar niet alleen Finnen, mensen uit de hele wereld komen er naar toe. Alle muziekgenres komen aan bod: van jazz en rock tot volksmuziek en opera. Veel festivals gaan door in open lucht. Van muziek genieten onder de middernacht zon ... sfeer verzekerd!

Een ander onderdeel van de Finse cultuur is de tango. Onverwacht, maar niet minder bemind in de Finse ontspanningen. Klik hier voor meer informatie.

Klik hier voor de Finland Cultuur en Geschiedenisnieuwsbrief

Jean Sibelius - terug naar boven

officieel: Johan Julius Christian Sibelius
geboren: Hämeenlinnen 8 december 1865
overleden: Järvenpää, bij Helsinki, 20 september 1957

Jean Sibelius was een Fins componist, hij studeerde in Helsinki viool (bij H. Czillag) en compositie (bij M. Wegelius), contrapunt in Berlijn (bij A. Becker) en compositie en instrumentatie in Wenen (bij A. Fuchs en K. Goldmark). In 1892 keerde hij terug naar Finland, waar hij met op Finse sagen gebaseerde koorsymfonie Kullerwo (1892) de weg baande voor een internationale Finse muziek. Zijn vierdelige cyclus van orkestwerken Lemminkäiine (1893-1896; herz. 1900 en 1939) vestigde zijn naam als nationale Finse componist. In 1897 werd hem van staatswege een stipendium toegekend. Concertreizen voerden hem door geheel Europa, met name naar Groot-Brittannïe, waar zijn herhaald optreden als dirigent van eigen werk hem een blijvende populariteit heeft bezorgd. Als componist behoort Sibelius tot de laatromantici. In zijn vroegste werken veelal puttende uit de Scandinavische folklore, ontwikkelde zijn muziek zich na 1900 gaandeweg in een meer absolute richting, waarin een klassiek evenwicht tussen vorm en inhoud wordt nagestreefd. Hoogtepunten in zijn oevre, dat zeer uiteenlopende invloeden heeft gekend van o.m. Brahms, Tsjaikovski en Debussy, zijn te vinden in zijn zeven symfonieën, het vioolconcert (1903) en de symfonische gedichten Finlandia (1899) en Tapiola (1926).



Orkest: symfonie 1 (1898-1899), 2 (1900-1902), 3 (1904-1907), 4 (1910-1911), 5 (1914-1915; herz. 1916, 1919), 6 (1922-1923), 7 (1924); ouvertures, suites
Kamermuziek: strijkkwartet Voces intimae (1909); vioolsonatine (1915); werken voor viool en piano; pianomuziek
Opera: Jungfrun i tornet (1896; R. Hertzberg); Scaramouche (1913); balletpantomime
Toneelmuziek: bij o.m. Kuolema (1903; A. Järnefelt; hieruit afzonderlijk de Valse Triste van orkest); Pelléas et Mélisande (1905; Maeterlinck); Svanevit (1908; A. Strindberg); As you like it (1909; Shakespeare); Jedermann (1912; H. von Hofmannsthal).
Voorts: koorwerken, liederen





Alvar Aalto - terug naar boven

Alvar Aalto was een Fins architect en industrieel vormgever, studeerde tot 1921 aan de Technische Hogeschool te Helsinki. In 1923 begon hij een eigen bureau Jyväskylä, dat hij in 1927 verplaatste naar Turku, en in 1931 naar Helsinki. In 1923 trouwde hij met architect-ontwerpster Aino Marsio die vanaf 1925 tot haar dood in 1949, Aalto's belangrijkste compagnon was. In 1952 trouwde hij met architecte Elissa Mäkiniemi (1922-1994), die aan zijn latere werken een steeds grotere bijdrage leverde en na zijn dood de uitvoering van zijn bouwwerken begeleidde.

Aanvankelijk werkte Aalto in de neoclassicistische trant die in Finland in die jaren de boventoon voerde. In 1928 werd hij lid van CIAM en ging hij over op de toen moderne Internationale Stijl. Vooral na de Tweede Wereldoorlog ontwikkelde Aalto een geheel eigen stijl van bouwen, waarin een streven naar harmonie met de natuur bepalend was. Hij werd een meester in het ontwerpen van plastische vormen, zonder dat hij daarbij de functionalistische uitgangspunten van het bouwen verloochende. Vanaf de jaren vijftig kreeg hij ook steeds meer erkenning en bouwopdrachten in het buitenland. In 1947 verleende Princeton University, N.J. Aalto en een eredoctoraat.
Aalto hield zich ook bezig met stedenbouwkundige ontwerpen, o.a. voor de Finse steden Rovaniemi (1944-1945) en Imatra (1947-1953). Als industrieel vormgever is hij vooral bekend door de meubels van Artec, een firma die in 1928 werd opgericht n.a.v. de meubilering van het senatorium van Paimio. Kenmerkend is het veelvuldig gebruik van gebogen houten constructies. Net als bij zijn gebouwen combineerde Aalto hier plastische vormen met functionaliteit. Bekend zijn voorts zijn glasontwerpen.

- de bibliotheek van Piipuri (1927-1931)
- het senatorium in Paimio (1928-1933)
- het studentenhuis van het Massachusetts Institute of Technology in Cambridge, Mass. (1947-1948)
- het Nationaal Pensioen Instutuut (1948-1956)
- het cultuurcentrum (1955-1958)
- het congresgebouw Finlandia (1970, 1973-1975) in Helsinki
- de Villa Deilmann in Bazoches, Frankrijk (1956-1958)
- het flatgebouw Neue Vahr in Bremen (1958-1962) en het operagebouw van Essen (ontwerp 1959-1974, uitvoering 1986-1962 o.l.v. Harald Deilmann i.s.m. Elissa Aalto).



Zie ook dit artikel over Alvar Aalto