Albert Edelfelt (Porvoo, 21 juni 1854 – 18 augustus 1905) was een Fins schilder. Hij behoorde tot de Zweedstalige minderheid.

Jeugd en opleiding
De vader van Albert Edfelfelt was architect Carl Albert Edelfelt (gestorven in 1869). Edelfelt bewonderde reeds op jonge leeftijd de beroemde dichter en huisvriend Johan Ludvig Runeberg, wiens gedichten hij later in tekeningen zou vervatten. Edelfelt studeerde in Antwerpen (1873–1874), in Parijs (1874–1878) en in Sint-Petersburg (1881–1882).

Werk
Edelfelt schilderde aanvankelijk historische onderwerpen (o.a. Koningin Blanka). Zijn stijl veranderde met de jaren van een historiserende naar een meer realistische/naturalistische richting (o.a. Begrafenis van een kind). Zijn schilderijen beeldden later ook religieuze onderwerpen uit (o.a. Christus en Magdalena). Edelfelt schilderde ook veel portretten, onder andere van Louis Pasteur, Aino Ackté en Nicolaas II. Ook enkele landschappen (o.a. van Imatrankoski)) behoren tot zijn oeuvre.

Zijn betekenis
Als kunstenaar was Edelfelt niet zozeer een vernieuwer maar meer een, weliswaar succesvol, ambachtsman. Zijn betekenis was tevens gelegen in zijn organisatorische en lobby-vaardigheden. Zo kreeg hij, als woordvoerder van de Finse kunstenaarskring, bijvoorbeeld voor elkaar dat Finland bij de wereldtentoonstelling van Parijs in 1900 zijn eigen paviljoen kreeg, ondanks het feit dat het toen nog geen eigen land was, maar een groothertogdom van Rusland, waarmee het bovendien niet op goede voet stond.

Zijn persoonlijke leven
Edelfelt was getrouwd met barones Ellan de la Chapelle. Ze hadden samen een kind, Erik (gestorven in 1910). Albert Edelfelt stierf vlakbij Porvoo, in Haikko, waar hij een atelier had. Dat is nu een museum.

Werken, onder meer:
Koningin Blanka (1877)
Hertog Karel beledigt het lijk van Klaus Fleming (1878)
Begrafenis van een kind (1879)
Lezende Parisienne (1880)
Spelende kinderen op het strand (1884)
Portret van Louis Pasteur (1885)
Parisienne (1885)
In het Jardin du Luxemburg (1887)
Christus en Magdalena (1890)
Portret van Aino Ackté (1901)



Bron: Wikipedia