Nieuw: Marianne Crush. Niet meer zelf de snoepjes fijnstampen, maar direct in de gerechten gebruiken! Inhoud: 150 gram. Prijs: 3,99 euro. Excl. verzendkosten
De zakjes Marianne snoepjes, inhoud 220 gram, zijn er weer! Inhoud: 220 gram. Prijs: 3,99 euro. Excl. verzendkosten
Reserveren? Meer weten? Bestellen? marianne [at] glebbeek [punt] nl
Aanbevolen: het Finland Nieuws Weekoverzicht. Ontvang wekelijks op zondagochtend het Finland Nieuws Weekoverzicht. Meer informatie? Of direct inschrijven?
De kantele is een traditioneel volksmuziekinstrument van Finse mensen wonende in Finland, Noord-West Rusland en sommige van de Baltische staten. De oorspronkelijke kantele is een traditioneel instrument van Suomi, Karjala, Vadja, Isora, Vepsad en, Lappi mensen. Een bij de Esten en het Setu volk gelijksoortig instrument wordt kannel genoemd. Bij een groep Russen, wonend in gebieden die gerelateerd zijn aan de Finse culturele traditie, bestaat een soortgelijk instrument sinds de 19de eeuw en werd soms gusli genoemd. Heel dicht bij deze traditie staan muziekinstrumenten van Baltische volken. Litouwse kañkles en Letse kuokle hebben een gelijksoortige bouw en speeltechniek. Er zijn veel locale namen voor dit instrument. Onder Karelians werd het soms kantervo of kandala of kanteleh genoemd. Lappen noemen het gan’del, maar het instrument, zijn bouw, de techniek en gemeenschappelijke culturele traditie blijft eigenlijk hetzelfde. In het algemeen wordt van een gemeenschappelijke culturele traditie gesproken wanneer hetzelfde type muziekinstrumenten wijdverspreid is. Er is zelfs een algemene term voor om aan te duiden dat instrumenten van deze traditie veel gemeenschappelijk hebben. Het geheel van deze muziekinstrumenten wordt vaak door de Baltische term Psalterium aangeduid , hiermee de hele variatie van plaatselijke typen en namen bedekkend. De vroegst bekende instrumenten dateren van eind 17de eeuw. Dit betekent alleen dat de kantele traditie ver voor die tijd ontstond. Er zijn ook geen bewijzen dat dit instrument werd geleend van enig andere culturele tradities. Traditioneel was de kantele heel veel in gebruik tot halverwege de 20e eeuw. Het was gebruikelijk dat iedere volwassen man een kantele bezat. Vanaf de 2e helft van de 19e eeuw werd de traditionele kantele vervangen door gemoderniseerde variaties.
Geschiedenis Het oorspronkelijke verhaal van de kantele heeft betrekking op de Kalevala. Volgens de epische liederen werd de eerste kantele gemaakt door Väinämöinen (het centrale karkater van het Kalevala epos) . Hij nam een viskaakbeen en haar van een paard van demon Hiisi en ging naar een afgelegen eiland om een instrument te maken. Hij maakte de eerste kantele, maar alleen hij kon hem bespelen. Later verloor hij zijn eerste kantele in een zee. Het instrument zonk en kwam nooit meer tevoorschijn. Väinämöinen was erg van streek door dit verlies en huilde tranen van amber. Op zijn weg vond hij een berkenboom. Deze huilde ook over het lot. Väinämöinen hakte deze boom om en maakte nog een kantele van dit hout. Het geluid van deze kantele was zo mooi dat alle schepsels kwamen luisteren toen Väinämöinen speelde. In het begin kon geen menselijk wezen dit instrument bespelen, maar op een dag was er een oude blinde man die de kantele oppakte en begon te spelen. Sinds die tijd spelen mensen ook kantele. Geleerden zijn duidelijk een andere mening toegedaan. Er zijn talrijke hypotheses over de oorsprong van dit instrument. Enkele wijzen naar het Nabije Oosten, anderen naar de Oeral als een bron van deze traditie. Al deze meningen hebben een kern van waarheid, maar er zijn geen duidelijke bewijzen van de één nog de ander.
Constructie Zowel de traditionele als moderne kantele types evenals de Baltische Psalterium zijn van de horizontale harp categorie. Dit betekent dat snaren geplaatst zijn in horizontale dimensie, in tegenstelling tot de klassieke harp. De toon van elke snaar is verschillend door het verschil in lengte en niet door de dikte. In tegenstelling tot de moderne versies van de kantele, werden traditionele instrumenten altijd van een enkel stuk hout gemaakt met heel eenvoudige werktuigen. Er zijn meerdere typen en plaatselijke varianten in de constructie van de traditionele kantele. Het belangrijkste verschil tussen Kantele is die ongeveer driehoekig zijn en Kantele die een soort vleugelvormig uitsteeksel hebben, die lapa genoemd wordt. De driehoekige vorm is meer kenmerkend voor het Suomi- en Vatja volk. Bij de Karjala waren beide soorten wijdverspreid. Kantele met lapa werden meer gemaakt bij de volken Vepsad, Setu, Isora. Het belangrijkste constructie element is de resonerende doos. Deze wordt gevormd door het kerven van een holte in het omhulsel van het instrument. In veel gevallen (maar niet altijd) werd het met een soort deksel afgedekt. De manier waarop een resonator werd gekerfd was verschillend. In vele gevallen werd vanaf de bodem gekerfd. In dit geval werd een resonator doos altijd open gelaten. Soms werd de resonator vanaf een lange zijde gekerfd, zelden vanaf de korte zijde van het instrument. In dat geval werd het afgedekt met een lange dunne lat. Vele van de instrumenten hebben een resonator doos gekerfd vanaf de bovenkant, die altijd door een deksel werd bedekt. De snaren werden gewoonlijk gemaakt van staal of soms brons en slechts een enkel bijzonder exemplaar vertoont overblijfselen van snaren gemaakt van paardenhaar of pees. Het gebruikelijke aantal snaren is vijf. Slechts een aantal heeft er minder. De instrumenten met minder snaren waren waarschijnlijk niet bedoeld voor het normale gebruik omdat de meeste traditionele melodieën tenminste vijf tonen vereisen. Vaker was het aantal snaren meer dan vijf en kon zelfs twaalf tot twintig hebben.
Decoratie Veel kantele werden in donkere kleuren geschilderd of gebrand boven vuur. Maar weinigen hadden meer decoratie dan dit. In plaats daarvan werd het instrument vaak buitensporig versierd met gekerfde vormen. Het lijkt erop dat de meeste instrumenten alleen voor versiering werden geverfd en niet als bescherming van het hout. Een grote hoeveelheid van kantele werd geschilderd met oliekleuren en anderen hebben een soort organische kleuren. De kleur is gewoonlijk donkerbruin tot zwart. Karakteristiek is dat, met een enkele uitzondering, er geen andere kleuren werden gebruikt en er geen enkele geschilderde decoratie is. De hoeveelheid gekerfde decoratie wisselt af van niets tot een heel excessieve die bijna de hele oppervlakte van een instrument bedekt. De meest gebruikte techniek was die van driehoekige insnijdingen geschikt in lijnen langs de belangrijke randen van een instrument, soms in verschillende andere vormen. Het werd vaak gecombineerd met een eenvoudig lineair ontwerp. Er zijn ook instrumenten met circulair gekerfd ontwerp en soms zelfs een datum. Sommige hebben vreemde pentagramachtige ontwerpen, éénmaal gekerfd in voor– of achterkant. Alle gekerfde decoraties werden aangebracht voordat een instrument geschilderd werd.
Stel je individuele Lapland winterrondreis samen Sneeuwscooter direct vanaf de luchthaven, slee met je husky's diep de wildernis in en slaap gedurende je reis in knusse blokhutten of een eigen gebouwde sneeuwiglo
- Nieuws via Finlandsite
- iCal Finland Actuele Agenda
- JSON Finlandnieuws en Comments
- Finland(forum) WebSlice
